Leestijd: 3 min

Goede voornemens

Het blijft leuk om te zeggen: “Mijn baas betaalt me om de hele dag videogames te spelen”. Het klinkt spannend, maar na wat uitleg slaat de gemiddelde ‘oeh!’ toch altijd om naar ‘oh…’.

Goede voornemens

Goede voornemens
Foto: Braden Kowitz/Flickr

Elke dag test ik dezelfde videogame. Acht uur per dag, vijf dagen in de week. Na al die uren gamen is het uiteraard niet alleen mijn taak om de baas te vertellen of het ‘vet’ was of niet, ik moet natuurlijk ook daadwerkelijk dingen doen. Het is mijn taak om te controleren of de Nederlandse teksten goed in de game staan, of er geen spelfouten in zitten, of de dialoog natuurlijk overkomt. En dat voor alle tientallen duizenden zinnen tekst in het spel.

‘Cool hè, professioneel gametester zijn?’

Elke ochtend leg je je telefoon en andere apparaten in de kluis (iets met een dikke non-disclosure agreement), klok je stipt om negen uur in en besteed je je tijd aan de dingen die andere mensen zeggen dat je moet doen, om vervolgens om vijf uur zo snel mogelijk uit te klokken en het kantoor uit te rennen. Op vrijdagavond kom je na een onbekend aantal pints met collega’s thuis, je ploft in bed en doet de rest van het weekend eigenlijk weinig meer omdat je negen-tot-vijf-baan langzaam het leven uit je wegzuigt en je in je hoofd alweer bezig bent met het feit dat je maandagochtend die verdomde tube weer in moet stappen. Cool hè, professioneel gametester zijn?

 

Ik ben pas een half jaar afgestudeerd, maar op dit soort momenten mis ik mijn studie toch echt. Die tijd dat je nog initiatief mocht tonen, creatief mocht zijn. Dit zijn dingen die ver te zoeken zijn zodra je in een bedrijf met traditioneel management terecht komt. Ik weet nog heel goed hoe een zekere docent van me ooit zei: “Leuk, al deze studenten die afstuderen met een eigen bedrijf, maar zodra ze gewend raken aan het gemak en het loonstrookje van een kantoorbaan, blijft er van dat ondernemerschap weinig over”. Ik kan me eerlijk gezegd zelf niet voorstellen dat mensen dit vrijwillig tot hun pensioen blijven doen…

‘Op zoek naar een baan waar ik mezelf eindelijk kan laten zien’

Goede voornemens. Ik vind ze vaak maar onzin. Vijf kilo eraf, stoppen met roken. Zo cliché. Toch heb ik ze voor 2017. Ik ben 25, kom op! Al heb ik maar vier maanden besteed aan een of ander instapbaantje, ik weiger de twintiger te worden die erin blijft hangen. Ik wil weer iets doen waar ik helemaal wild van word. Iets waar ik overuren wíl maken. Iets dat me met een voldaan gevoel naar huis stuurt. Het voelt een beetje alsof ik in 2017 weer van vooraf aan begin: fresh meat in Londen, met m’n diploma in de ene hand en m’n koffer in de andere. Op zoek naar een baan waar ik mezelf eindelijk kan laten zien. Aansluiten bij een startup? Misschien iets voor mezelf beginnen? Mijn nieuwe jaar begint op banenzoeksites en bij recruiters. Happy new year.

Lees ook: